Herrmann-Debroux
L'Aviateur (1985)
De reiziger is verward en geïntrigeerd door de krijsende snotaap, met de zielige uitdrukking van de vader, de blokvormige romp, de stokkerige armpjes, de monsterlijke benen en voeten. De vliegenier, dat is de vader met zijn muts en zijn bontkraag, die ervan droomt te vliegen. Door de oorlappen van de muts kan hij het geschreeuw van het kind niet horen. De vader droomt dat hij ooit zal vliegen, maar dit is een onmogelijke droom, want zijn benen zijn zwaar als lood.
Naar eigen verklaring van de kunstenaar begint elk beeld met fragmenten, met brokstukken. Die «brokstukken» van gaas en was zet D'Haese vervolgens met de verloren-wastechniek om in brons. Volgende fase is al die brokstukken die bij elkaar horen lassen zodat het beeld het karakter krijgt van iets dat nog niet bestaat. Ook «L'Aviateur» is zo samengesteld. De humoristische inslag is maar één aspect van het beeld. Bij nader inzien maakt de glimlach plaats voor spanning, die op haar beurt overgaat in vervreemding.
Roel D’Haese (Geraardsbergen, 1921 - Nieuwpoort, 1996)
Roel D'Haese voelt en leeft in de beeldhouwwerken die zijn handen scheppen. Elk beeldhouwwerk begint met fragmenten die een deel vormen van de persoonlijkheid van de personages die op hun beurt bedacht werden op basis van geassembleerde fragmenten. D'Haese ligt volledig in de lijn van de Vlaamse fantastiek. Zijn oeuvre behoort zonder twijfel tot het krachtigste dat in Vlaanderen in de twintigste eeuw tot stand kwam.
Roel D'Haese nam sinds begin jaren vijftig deel aan talrijke internationale tentoonstellingen, onder meer aan het Salon de Mai, de Carnegie Pittsburgh, de Biënnale van Venetië, de Documenta in Kassel, de Biënnale van Tokio. In 1968 vervaardigde hij een reeks van vijftig gouden beeldjes. Roel D'Haese sleepte verschillende prijzen in de wacht.
The fall of Troy (1985)
«The Fall Of Troy» is het laatste werk van een cyclus van vijftig met als thema de «Illias» van Homerus. Deze reeks roept thema's op van oorlog, geweld en dood. De kleuren en vormen vertalen sterke emoties, innerlijke wrijvingen, de tragische verscheurdheid van een kunstenaar gedoemd tot het lot van de schilder die een krachtig protest uit tegen deze verdwazing die oorlog heet.
«The Fall Of Troy» verenigt alles wat zijn werk karakteriseert: het figuratieve aandeel, de met symbolische zin geladen fragmenten, de picturale abstracte gedeelten, kleur en penseelstreek. Het kunstwerk is hoofdzakelijk in blauwtinten uitgewerkt, met een duidelijk zichtbare schedel.
Erachter en links ernaast slaan verschroeiende vlammen op, die de sfeer van onheil nog versterken. De rode cirkel kan zowel refereren naar de ondergaande zon als naar een vernietigende vuurbol of beschouwd worden als een waarschuwend signaal in een meer algemene, abstraherende zin.
Jan Cox (Den Haag, 1919 - Antwerpen, 1980)
Jan Cox studeerde in Amsterdam. Na de oorlog vestigde hij zich in Brussel. In 1945 richt hij mee de «Jeune Peinture Belge» op en in 1950 wordt hij lid van de Cobra-groep. Wanneer hij in Antwerpen gevestigd is, worden zijn kunstwerken door de nazi's beschouwd als ontaarde kunst en worden ze door hen in beslag genomen. Zijn werk ligt vaak op de subtiele grens van de abstractie en de figuratie. Hij wou vooral op een eenvoudige manier vorm geven aan zijn ideeën en gevoelens, om een maximaal effect op de toeschouwer teweeg te brengen. De spontane schilderwijze en het expressieve kleurgebruik van Karel Appel, Corneille en Asger Jorn boeiden hem sterk en werden blijvende kenmerken van zijn werk.
In Cox' schilderijen werkt de specificiteit van de beeldende taal met al haar mogelijkheden: de intensiteit van de gevoelsgeladen kleur als vlak, de dramatische kracht van het kleurcontrast, de dynamiek van een streep of een strook, de onrust van een dichte beweeglijke schriftuur, het nerveuze van korte, abrupt afgebroken lijnen.
Ode aan een bergrivier (1985)
Met dit beeldhouwwerk uit de kunstenaar de strijd tussen de ideale en de kleurloze realiteit. Dit kunstwerk van bijna drie meter hoog stelt een man en een paard voor die, opgesloten in de metrotunnel, ons vertellen over de nostalgie naar de zuivere natuur, de primaire krachten en de vitale energie. «Waarom is ooit de ruiter van zijn paard gestapt, waarmee hij als een wind over de vlakten joeg?» Behalve aan monumentaliteit gaf de kunstenaar uitdrukking aan kracht en vitaliteit. De bronzen platen lijken opengebarsten onder de binnen de omsloten volumes werkende spanningen. Dat komt zeer sterk tot uiting op de rug en de hals van het hinnikende paard en op de romp van de ruiter.
Rik Poot maakte dit ruitersbeeld als teken van protest tegen de huidige kunstmatige wereld met zijn computers, psychiaters, sociologen, psychologen, seksuologen en «vrijetijdsbesteding voor gepensioneerden».
Rik Poot (Vilvoorde, 1924)
Tot 1962 gebruikte Rik Poot hout en steen, tot hij inzag hoe ontoegankelijk ruimte en volume zijn met deze materialen. Hij kiest daarna voor de verloren-wastechniek om zijn doel te bereiken, net als kunstenaar Roel D'Haese (eveneens in station Herrmann-Debroux). Meest bekend is Rik Poot ongetwijfeld van het beeld van de vuist in Vilvoorde, opgericht ter ere van de vele ontslagen bij autofabrikant Renault.
Rik Poot voerde al heel wat monumentale opdrachten uit op openbare plaatsen en in diverse materialen. Toch zijn niet alle creaties van deze kunstenaar monumentaal. Hij maakt ook heel wat kleinere beelden, juwelen en grafisch werk. Rik Poot vertrekt bij zijn werken dikwijls van de natuur. Hij ontleedt de vormen en stelt deze opnieuw samen.
Hij werd al meermaals bekroond voor zijn beeldhouwwerken en nam deel aan verschillende tentoonstellingen in binnen- en buitenland.
